MARIA ROSA

Antonio de Curtis, 1960
Maria Rosa

Dint' 'o vico Paraviso
sta 'nu sciore 'e giuventù,
ca se chiamma Maria Rosa,
si 'a vedite è 'nu bijou.

'Na faccella 'e cera fina
cu 'nu pare d'uocchie bblu,
'na vucchella curallina,
nè, vulite niente cchiù?

Maria Rosa, Maria Rosa, Maria Rosa,
tene belle, tene belle,
tene belle tutt' 'e ccose.

Tutt' 'e ccose 'e Maria Rosa,
songhe belle, songhe fresche,
songhe amabile e azzeccose.

'Mpont' 'o musso, ddoie cerase
rosse rosse comm'a cchè,
sò cerase 'e mille vase
ca me fanno stravedè!

Cu 'nu muorzo, mamma mia che bella cosa
me magnasse sti cerase 'e Maria Rosa.
Tengo pronto pure 'a casa
'nmiez' 'a piazza d' 'o Gesù,
mo m'accatto 'o lietto 'e sposa,
tutt' 'e mobbil' 'e Cantù.

I' c' 'o ddico tutt' 'o juorno
quanno stammo a tu per tu,
Mariarò, aggio perzo 'o scuorno,
Mariarò, salveme tu!

Maria Rosa, Maria Rosa,
tene belle, tene belle tutt' 'e ccose,
tutt' 'e ccose 'e Maria Rosa
songhe belle, songhe fresche e sò addirose.

Cu stu pietto a manticetta,
sfugliatelle, ma cche ssò,
mo se schiatta 'a cammicetta,
io mo moro, Mariarò.

Cu 'nu muorzo, mamma mia che bella cosa,
me magnasse 'e sfugliatelle 'e Maria Rosa.